blog

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΚΑΡΠΙΑΙΟΥ ΣΩΛΗΝΑ

Το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα είναι η πιο συχνά εμφανιζόμενη περίπτωση πίεσης περιφερικού νεύρου, με συχνότητα στο γενικό πληθυσμό που κυμαίνεται μεταξύ 1%-5% και 10%-40% σε χειρονάκτες. 

Συνήθως λαμβάνει μέρος σε νεαρές ή σε γυναίκες μέσης ηλικίας και 22-87% συμβαίνει αμφοτερόπλευρα. Κλινικώς, εμφανίζεται πόνος ή παραισθησία στα δάκτυλα (αντίχειρας, δείκτης, μέσος) συχνότερα κατά την διάρκεια της νύχτας, ατροφία των μυών του θέναρος και περιστασιακά απώλεια αισθητικότητας.  

Ο μηχανισμός της συγκεκριμένης νευροπάθειας δεν έχει διευκρινιστεί  απόλυτα. Μηχανικοί και αγγειακοί παράγοντες θεωρείται πως προκαλούν φλεγμονή, οίδημα και πίεση εντός του σωλήνα και σχηματίζουν ουλώδη ιστό επηρεάζοντας την αγγείωση γύρω από το μέσο νεύρο.

Τα παρακάτω test (phalens test και tinel sign), σε συνδυασμό με την χρήση του ηλεκτρομυογραφήματος  καθορίζουν τις περισσότερες φορές την προσέγγιση του συνδρόμου. Το ηλεκτρομυογράφημα τεκμηριώνει την διάγνωση σε ποσοστό 85-90%, μετρώντας την νευρική αγωγιμότητα (κινητικά και αισθητικά).        

                                    

Ανάλογα με τον βαθμό των συμπτωμάτων ακολουθείται συντηρητική ή χειρουργική θεραπεία. Αν η συντηρητική θεραπεία (νάρθηκας, laser, έγχυση κορτικοστεροειδών) δεν έχει αποτέλεσμα σε μέγιστο διάστημα τριών μηνών, τότε η χειρουργική αντιμετώπιση είναι πλέον απαραίτητη. Με τοπική αναισθησία και ίσχαιμο περίδεση γίνεται αποσυμπίεση του νεύρου με διάνοιξη του εγκαρσίου συνδέσμου κι ακολουθεί εξατομικευμένο πρόγραμμα ασκήσεων για ταχεία ανάρρωση, βελτίωση της λειτουργικότητας και επιστροφή στην εργασία. Η επέμβαση είναι γρήγορη, αναίμακτη και ο ασθενής εξέρχεται της κλινικής την ίδια ημέρα. 

ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ

Είναι η ελάττωση της οστικής πυκνότητας, σε τόσο σημαντικό βαθμό, ώστε λόγω της συνεπαγόμενης ελάττωσης της μηχανικής αντοχής του οστού να προκαλούνται αναίτια κατάγματα.

Προσβάλλει και τα δύο φύλα, κυρίως όμως τις γυναίκες, λόγω ότι οι γυναίκες έχουν χαμηλότερη κορυφαία οστική μάζα και σε μια σχετικά νέα ηλικία χάνουν οστούν με ταχύτερο ρυθμό. Παράγοντες κινδύνου είναι το φύλο, η πρόωρη εμμηνόπαυση, το γήρας, το κάπνισμα, το χαμηλό σωματικό βάρος σε σχέση με το ύψος, η καφείνη, ο αλκοολισμός, η φυλή, φάρμακα (κορτιζόνη, ηπαρίνη, θυροξίνη) και κάποια χρόνια νοσήματα όπως ρευματοειδής αρθρίτιδα, υπερθυροειδισμός, ατελής οστεογένεση, νεοπλάσματα κ.ά. Σημαντικό ρόλο στις μέρες μας παίζει η πρόληψη, που έχει ως κύριο στόχο την μεγαλύτερη αύξηση της κορυφαίας οστικής μάζας και την ελάττωση του ρυθμού οστικής απώλειας. Σύγχρονες μέθοδοι με μικρό ποσοστό λάθους μπορούν να υπολογίσουν έμμεσα την οστική πυκνότητα. Η άσκηση , η σωστή διατροφή και τα φάρμακα αποτελούν τρόπους πρόληψης και θεραπείας της οστεοπόρωσης.

 

ΟΣΦΥΑΛΓΙΑ

Πόνος στην μέση ονομάζεται οσφυαλγία κι όταν συνοδεύεται κι από πόνο κατά μήκος του ισχιακού νεύρου, τότε ονομάζεται οσφυοισχιαλγία. Αποτελεί την συχνότερη αιτία επίσκεψης στον γιατρό και μία από τις συχνότερες αιτίες νοσηλείας και αναπηρίας. Πολλές είναι οι αιτίες και παθήσεις , που προκαλούν αυτό το σύμπτωμα όπως μηχανικές και εκφυλιστικές καταστάσεις ( κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, στένωση του σπονδυλικού σωλήνα, σπονδυλαρθροπάθεια, αστάθεια της σπονδυλικής στήλης), τραυματισμοί, λοιμώξεις, συγγενείς ανωμαλίες, αρθρίτιδες, πρωτοπαθείς και μεταστατικοί όγκοι. Η διάγνωση γίνεται συνήθως κλινικά με την συμβολή, πολλές φορές, των απλών ακτινογραφιών, της αξονικής τομογραφίας, της μαγνητικής τομογραφίας και του σπινθηρογραφήματος  σε περιπτώσεις υποψίας όγκου ή λοίμωξης. Η θεραπεία, κατά κύριο λόγο, είναι συντηρητική στις απλές περιπτώσεις και χειρουργική στις προχωρημένες.

ΒΛΑΙΣΟΣ ΜΕΓΑΣ ΔΑΚΤΥΛΟΣ

Χαρακτηρίζεται από απόκλιση του μεγάλου δακτύλου του ποδιού προς τα έξω. Η αιτιολογία είναι πολυπαραγοντική, κυρίως ευθύνονται τα στενά ψηλοτάκουνα υποδήματα και η γενετική προδιάθεση, αλλά μπορεί να οφείλεται και σε επαναλαμβανόμενες κακώσεις, νευρομυικές παθήσεις, πλατυποδία, νοσήματα του συνδετικού ιστού, φλεγμονώδεις αρθρίτιδες. Ιδιαίτερα σημαντικός, για την εκτίμηση του ασθενούς, είναι ο απεικονιστικός έλεγχος με απλές ειδικές ακτινολογικές προβολές. Η μέτρηση διαφόρων γωνιών στον ακτινολογικό έλεγχο, η επαλληλία της άρθρωσης, η θέση των σησαμοειδών οσταρίων, η σταθερότητα της πρώτης  ταρσομετατάρσιας άρθρωσης και η ύπαρξη αρθρίτιδας αποτελούν τα κύρια κριτήρια θεραπευτικής αντιμετώπισης. Η χρήση ειδικού αισθητικοκινητικού πέλματος και οι χειρουργικές τεχνικές δίνουν λύση στο πρόβλημα.